Franciszek Gajewski (ur. 1897, zm. 1969) – polski artysta malarz związany z Bydgoszczą.
Życiorys Urodził się 30 stycznia 1897 r. w Bydgoszczy. Był synem Teofila, szewca, i Antoniny z Relków. Do szkoły powszechnej uczęszczał w rodzinnym mieście. Służbę wojskową odbył w armii niemieckiej. Od 1916 r. walczył na froncie zachodnim I wojny światowej, popadając w niewolę belgijską.
Zwolniony w 1918 r., zgłosił się jako ochotnik do Armii Polskiej we Francji. Do kraju wrócił w 1919 r. W 1920 r. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po powrocie do Bydgoszczy uczył się w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego pod kierunkiem profesorów Bronisława Bartla, Leona Dołżyckiego, Karola Mondrala i Antoniego Procajłowicza.
Cechowało go duże zaangażowanie twórcze. Lubił malować kwiaty, akty kobiece, martwe natury i architekturę miast, głównie pomorskich („Zamek w Gniewie”, „Ratusz w Chełmnie”, „Spichrze w Grudziądzu”). Najchętniej portretował Bydgoszcz. Pozostawił wiele ciekawych wizerunków malarskich i rysunkowych miasta nad Brdą. Szczególnie upodobał sobie bydgoską Wenecję, malował jej zakątki w różnych porach dnia i roku.