W 1925 r. wrócił do Bydgoszczy i ze swoim przyjacielem Piotrem Trieblerem, również absolwentem Państwowej Szkoły Przemysłu Artystycznego, prowadził pracownię rzeźbiarsko-kamieniarską przy ul. Królowej Jadwigi 13. Wszechstronnie uzdolniony, był aktywnym działaczem i organizatorem ruchu plastycznego w Bydgoszczy. W 1932 r. należał do współzałożycieli Grupy Plastyków Pomorskich. Był członkiem Rady Artystyczno-Kulturalnej w Bydgoszczy.

Jako artysta rzeźbiarz najchętniej posługiwał się drewnem i gipsem. Jego dorobek obejmuje studia podstawowe w gipsie, plakiety w brązie, kompozycje w drewnie i marmurze. Swoje dzieła prezentował na wystawach w Bydgoszczy, Poznaniu, Toruniu i Warszawie. Spod jego dłuta wyszły m.in.: „Głowa Chrystusa”, popiersie Józefa Piłsudskiego (umieszczone w ratuszu bydgoskim, zniszczone przez hitlerowców), „Judasz”, „Faun”. Był twórcą pomników „Dobry Pasterz” (pod Gnieznem), „Serca Jezusa” (1932) i Pomnika – Krzyża w Bydgoszczy, ustawionego w 1935 r. na osiedlu Szwederowo. Projektował również pomnik poległych Polaków w St. Hilaire le Grand we Francji, za który otrzymał I nagrodę. Niektóre jego dzieła zakupiło Muzeum Miejskie w Bydgoszczy.