Rewolta w Albanii 1844 (alb. Kryengritja e Dervish Carës) – szereg wystąpień o charakterze antyosmańskim, do których doszło w Kosowie i we wschodniej Albanii u schyłku 1843 i w 1844.
Przebieg wydarzeń W 1843 władze osmańskie rozpoczęły realizację reform Tanzimatu na ziemiach zamieszkanych przez Albańczyków. Oznaczało to w praktyce podwyższenie zobowiązań podatkowych i zwiększenie świadczeń wojskowych. Do pierwszych starć ludności albańskiej z urzędnikami tureckimi doszło latem 1843 na targu w Prizrenie. Kiedy pod koniec roku jednostki osmańskie podjęły próbę rekrutacji Albańczyków do armii wybuchł otwarty bunt. Powstanie, na czele którego stanął dezerter z armii osmańskiej Dervish Cara ogarnęło okolice Skopje i Tetowa. Poszczególnymi oddziałami powstańczymi dowodzili Emin Xhambazi, Sulejman Toli i Ymer Presheva. Sztab powstańczy ulokował się w Gostiwarze. Na początku stycznia 1844 powstańcy opanowali Tetowo, a w lutym 1844 siły powstańcze liczące ponad 10 000 ludzi wkroczyły do Skopja. Tam też powstała rada naczelna powstania, a emisariusze zostali skierowani do Kosowa, aby agitować za rozszerzeniem powstania. Wiosną powstańcy opanowali Peje, Gjakove i Prizren, docierając do Szkodry. Spod władzy osmańskiej wyzwolono większość obszaru Kosowa.