240px|right|thumb|Józef Wielowieyski wśród działaczy Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu w 1918 roku (pierwszy z prawej).Siedzą od lewej: M. Zamoyski, R. Dmowski, E. Piltz, stoją S. Kozicki, Jan E. Rozwadowski, K. Skirmunt, Franciszek Fronczak, W. Sobański, M. Seyda, J. Wielowieyski 240px|thumb|Pałac Karnickich przy Alejach Ujazdowskich 39 w Warszawie. Na parterze tego domu mieszkał w dwudziestoleciu międzywojennym Józef Wielowieyski. Obecnie w budynku tym mieści się Niemiecki Instytut Historyczny Józef Wielowieyski (ur. 17 lipca 1879 w Swojczanach, zm. 18 września 1951) – polski działacz niepodległościowy, prawnik, dyplomata, ziemianin, polityk, senator III kadencji w II RP.
Życiorys Ukończył Cesarską Szkołę Prawniczą w Petersburgu. Był on politykiem Stronnictwa Polityki Realnej, członkiem Komitetu Narodowego Polskiego. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że „krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich”. Był współzałożycielem Towarzystwa Popierania Pracy Społecznej (1918) i Polskiego Czerwonego Krzyża.