thumb|Grób Wiktora Ziemińskiego i jego żony Ireny na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Wiktor Józef Ziemiński (ur. 12 kwietnia 1907 w Barakach, zm. 17 listopada 1970) – generał dywizji Wojska Polskiego, Główny Kwatermistrz Wojska Polskiego (1956–1970)
Życiorys Urodził się 12 kwietnia 1907 w Barakach, w powiecie krasnostawskim, w rodzinie Józefa Edwarda (1880-1944), robotnika rolnego oraz Zofii z Bieleckich (1881–1954). W latach 1922–1925 ukończył 5 klas gimnazjum w Kazimierzy Wielkiej. Następnie uczęszczał do Szkoły Medyczno-Drogowej w Kowlu. Od 1926 pracował jako goniec komornika sądowego w Lublinie. W 1928 został powołany do zasadniczej służby wojskowej i wcielony do 12 Pułku Ułanów Podolskich w Krzemieńcu. W 1930 ukończył pułkową szkołę podoficerską i został powołany do służby nadterminowej w stopniu plutonowego. Był zastępcą dowódcy plutonu ułanów. W latach 1935–1938 był podchorążym Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Tam w czerwcu 1938 zdał maturę. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 października 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Służył następnie w 14 pułku ułanów jazłowieckich, jako dowódca plutonu armat przeciwpancernych.