Radzisław Aleksander Wodziński (ur. 29 lipca 1884 w Warszawie, zm. 27 listopada 1962 w Trzebnicy) – polski polityk, senator II kadencji w II RP, prawnik, adwokat, notariusz, prezes Zrzeszenia Adwokatów w Łodzi; członek Rady Adwokackiej w Warszawie; sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie.
Studiował prawo na uniwersytetach w Petersburgu i Dorpacie. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. W trakcie działań wojennych dostał się do niemieckiej niewoli. W marcu 1919 roku został mianowany podprokuratorem przy Sądzie Okręgowym w Łodzi. Niecały rok później uzyskał nominację na sędziego Sądu Okręgowego w Łodzi. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dosłużył się stopnia porucznika. Był członkiem Rady Adwokackiej w Warszawie. W grudniu 1927 roku stanął na czele Wojewódzkiego Komitetu Wyborczego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w Łodzi. W wyborach parlamentarnych w 1928 roku został senatorem II kadencji (1928–1930), wybranym w województwie łódzkim z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W lipcu 1929 roku wybrano go Prezesem Zarządu Wojewódzkiego Związku Pracy Miast i Wsi. Został również prezesem zarządu Okręgowego Związku Strzeleckiego i prezesem Stowarzyszenia Oficerów Rezerwy.