Wsie obronne w Okręgu Generalnym „Białoruś” (biał. Абаронныя вёскі нa Беларусі) – umocnione punkty oporu na okupowanej Białorusi podczas II wojny światowej.
W miarę rozwoju ruchu partyzanckiego na okupowanej Białorusi Niemcy postanowili zabezpieczyć miejscową ludność na obszarach wiejskich, a szczególnie uprawianą przez nich ziemię i zwierzęta gospodarskie, przed atakami. Chciano w ten sposób również skłonić Białorusinów do współpracy z władzami okupacyjnymi. Jeszcze w 1942 r. pojawiła się koncepcja utworzenia tzw. „wsi obronnych”, dotycząca wschodniej części ziem białoruskich. W ramach tej idei chłopi mieli otrzymać nadziały ziemi na własność i zwolnienia z podatków. W zamian otrzymywali obowiązek formowania grup samoobrony z zadaniem obrony wsi przed partyzantami. Mieli też wyłapywać sowieckich dywersantów i wywiadowców, a następnie dostarczać ich władzom okupacyjnym. Niedużą ilość broni w postaci starych sowieckich karabinów ręcznych z niewielką ilością amunicji dostarczała strona niemiecka. Tereny wsi były ochraniane fortyfikacjami polowymi, jak okopy, blokhauzy, czy stanowiska ogniowe dla karabinów maszynowych. Wiosną 1943 r. Komisarz Generalny SS-Obergruppenführer Curt von Gottberg postanowił przekształcić część wsi w „punkty oporu”. Miały one utrzymywać stałą łączność z okupacyjnymi władzami wojskowymi.