Identytaryści przyjmują pragmatyczny pogląd na państwo narodowe i wskazują, że jest jednym z niewielu historycznie możliwych form organizacji dla grup etnicznych i ludów. Wielu identytarystów, takich jak Guillaume Faye, promuje imperalistyczny ideał, w którym setki lokalnych i regionalnych społeczności, z dużym stopniem autonomii, zorganizowałoby się w „eurazjatycką” federację, gdzie ta druga walczyłaby o obronę interesów Europy i Europejczyków jako całości na skalę globalną. Jest to naturalne, zważywszy na zainteresowanie identytarystów zarówno Europą jak i Europejczykami, pojmowanymi jako integralną całość, i w logicznym, regionalnym i tradycyjnym wyrazie kultury, które widziane są jako pozytywne źródła społeczności i kulturowego rozwoju.
W kwestiach ekonomicznych, jedynym wyraźnym poglądem jest ten, że ekonomia zawsze musi być podporządkowana innym, istotniejszym interesom. Identytaryści utrzymują, że dobrostan ludzi musi zawsze być postawiony ponad wzrostem gospodarczym i podobnymi celami i krytykuje globalizację jako ekologicznie i społecznie destrukcyjną.