posiedzenia w dniu 22 maja 1928 Sejm wybrał Piotra Zubowicza na jednego ze swoich ośmiu przedstawicieli w Trybunale Stanu.

Od 1933 roku mieszkał Warszawie, gdzie był wiceprezesem Rady Notarialnej i w dalszym ciągu członkiem Trybunału Stanu.

Podczas II wojny światowej współpracował z tajną organizacją pomocy więźniom, wyrabiał fałszywe dokumenty. Po wybuchu powstania warszawskiego aresztowany przez Niemców i więziony jako zakładnik przez kilka tygodni w gmachu Sejmu przy ul. Wiejskiej.

Po wojnie był znany z tego, że w 1945 z własnej inicjatywy odnalazł w Niemczech i przywiózł do kraju przeznaczone na makulaturę cenne przedwojenne polskie archiwa sądowe (m.in. rejestry skazanych). Prowadził kancelarię notarialną w Warszawie w Gmachu Hipoteki przy ul. Kapucyńskiej 11 (obecnie Aleja „Solidarności” 58). W Warszawie był notariuszem, sędzią: Sądu Okręgowego (1946–1948), Sądu Grodzkiego (1948–1950), Sądu Powiatowego dla dzielnicy Śródmieście (1951). W latach 1949–1950 redaktor „Przeglądu Notarialnego”.

Był masonem. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera P-6-25).