Po kryzysie przysięgowym w okresie lipiec 1917 – sierpień 1918 przebywał w obozie w Beniaminowie, a po zwolnieniu – od września do listopada tego roku – był Komendantem VIII okręgu zamojskiego Polskiej Organizacji Wojskowej.

Od 1 listopada 1918 w Wojsku Polskim. W okresie listopad 1918 – styczeń 1922 dowódca II batalionu 35 pułku piechoty. W międzyczasie (1919) ukończył w Rembertowie kurs dowódców batalionów, a we Francji (1921) kurs informacyjny dla wyższych dowódców. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie z równoczesnym przeniesieniem z 35 pp. Od 25 listopada 1925 do 27 czerwca 1927 był dowódcą 5 pp Leg.. W maju 1928 został przeniesiony do 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie na stanowisko dowódcy pułku. W październiku 1936 został mianowany II dowódcą piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach. W 1939 był dowódcą Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk” i dowodził nią na całym szlaku bojowym od wschodniego terenu Górnego Śląska do płd.