U kresu wojny w październiku uczestniczył w rozbrajaniu Austriaków w Krakowie.
8 stycznia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 15 listopada 1918 z tymczasowym zatwierdzeniem stopnia porucznika nadanego przez generała Bolesława RojęDz. Rozk. Wojsk. Nr 6 z 21 stycznia 1919, poz. 238, jako Feliks Kamieński.. Najpierw pracował w Dowództwie WP w Krakowie, następnie został przydzielony do pociągu pancernego „Piłsudczyk” i Inspektoratu Artylerii w Warszawie. Służył w 2 pułku artylerii polowej Legionów, od lutego 1919 jako adiutant II Brygady Artylerii, od 6 maja 1920 dowódca I dywizjonu. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej: w walkach o Mińsk, o Borysów, w kampanii nad Berezyną, walkach odwrotowych nad Bugiem, a także pościgowych w roku 1920.
Za odwagę i bohaterstwo podczas ofensywy rosyjskiej z 4 lipca 1916, otrzymał 17 maja 1922 order wojskowy „Virtuti Militari" V klasy, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.:Wniosek ten podpisał ppłk J. M. Bolda, który scharakteryzował odznaczonego następującymi słowami:Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Nadal służył w 2 pap Legionów w Kielcach, gdzie od 1921 był zastępcą dowódcy pułku.