W 1919 współorganizował strajk robotników rolnych. Od początku 1920 w Komitecie Warszawskim KPRP. Uczestnik II (luty 1921, Warszawa) i III (1922, Gdańsk) Konferencji KPRP; na III Konferencji został członkiem KC KPRP i kierownikiem Wydziału Rolnego KC. Redagował pismo chłopskie „Pług”. 6 czerwca 1924 aresztowany i mimo obrony adwokata Teodora Duracza w styczniu 1925 skazany na 3 lata więzienia. Po zwolnieniu w sierpniu 1928 wziął udział w VI Kongresie Kominternu w Moskwie. W 1928–1930 współpracownik legalnego pisma Zjednoczenia Lewicy Chłopskiej "Samopomoc" "Chcę poznać wszystko". W 1931–1933 był wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Związku Pracowników Ubezpieczeniowych. W 1934 po oskarżeniach o trockizm zakończył działalność w KPP. Po wojnie został sekretarzem generalnym Związku Zawodowego Bankowców i Ubezpieczeniowców. Nie brał udziału w życiu politycznym, gdyż był nieufanie traktowany przez kierownictwo partyjne z powodu swojego stanowiska po 1934. W 1946–1954 był członkiem Rady ZUS, a 1948-1949 redaktorem w Spółdzielczym Instytucie Naukowym.