Na przełomie 1918/1919 współorganizował Warszawską Radę Delegatów Robotniczych, w styczniu 1919 został członkiem jej Komitetu Wykonawczego. 1922-1924 kierownik wydziałów związkowych Komitetu warszawskiego KPRP. 1925 ukrył w swoim mieszkaniu sekretarza generalnego KPP Juliana Leszczyńskiego „Leńskiego”, zbiegłego z gmachu sądu. W czerwcu 1941 został aresztowany przez gestapo i osadzony na Pawiaku, skąd wykupiła go rodzina. W marcu 1945 został dyrektorem administracyjno-handlowym Centralnego Zarządu Przemysłu Drzewnego. Uchwałą Prezydium KRN z 16 lipca 1946 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Zwolniony ze stanowiska w listopadzie 1946 pod zarzutem zaniedbywania obowiązków. W 1949 aresztowany i uwięziony na 6 lat. W 1956 zrehabilitowany, otrzymał rentę. Pośmiertnie odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera A23-tuje-9).
Bibliografia Celina Budzyńska, Ferszt Leon, w: Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 2, Warszawa 1987.
Przypisy