W styczniu 1942 wstąpił do PPR i został członkiem jej Centralnej Redakcji. Redagował konspiracyjne pisma „Kolejarz Polski” i „Metalowiec Warszawski”. Pracownik Wydziału Inteligenckiego Komitetu Warszawskiego PPR. Był oficerem propagandowym przy warszawskim dowództwie AL. Podczas powstania warszawskiego dowodził jednym z oddziałów AL w Śródmieściu. W końcu września 1944 ranny i przetransportowany na Pragę.

Od października 1944 w Lublinie, gdzie został kierownikiem działu w redakcji „Głosu Ludu”, a następnie, po przeniesieniu w 1945 redakcji do Warszawy, zastępcą redaktora naczelnego tego pisma. W 1948 w ramach współpracy z Robotniczą Agencją Prasową publikował w piśmie „Rzeczpospolita i Dziennik Gospodarczy”. 1949 był zastępcą redaktora naczelnego „Świata i Polski”. Jesienią 1949 aresztowany i uwięziony pod sfabrykowanymi zarzutami. Zwolniony i zrehabilitowany w 1956. Po zwolnieniu pracował w redakcji „Życia Warszawy”, w której we wrześniu został kierownikiem działu polityki wewnątrzkrajowej. 1957–1960 członek Warszawskiej Komisji Kontroli Partyjnej.

Był odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy i Orderem Sztandaru Pracy II klasy.

Jego żoną była Stefania z d.