thumb|240px|Portret Maxa Taua autorstwa Emila Stumppa, litografia, Berlin, 1929. Ze zbiorów Niemieckiego Muzeum Historycznego w Berlinie Max Tau (ur. 19 stycznia 1897 w Bytomiu, zm. 13 marca 1976 w Oslo) – niemiecki i norweski pisarz, publicysta i edytor pochodzenia żydowskiego.
Życiorys Wychował się w żydowskiej rodzinie, na którą silnie oddziaływały ideały haskali. Szkołę powszechną ukończył w rodzinnym mieście. Studiował germanistykę, historię sztuki, filozofię i psychologię na uniwersytetach w Berlinie, Hamburgu i Kilonii. Doktoryzował się w Kilonii na podstawie rozprawy o Theodorze Fontane. W 1938 wyemigrował do Norwegii, a w 1942 wyjechał do Szwecji. Do Oslo wrócił po zakończeniu wojny. W 1950 przyjął obywatelstwo norweskie. Po wojnie działał na rzecz pojednania norwesko-niemieckiego. Wydawał wielotomową Bibliotekę Pokoju (Die Friedensbücherei).
Od 1944 aż do swojej śmierci był żonaty z norweską dziennikarką i działaczką społeczną – Tove Filseth Tau.
Nagrody i wyróżnienie 1950 – Nagroda Pokojowa Księgarzy Niemieckich 1965 – Nagroda Nelly Sachs 1967 – Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec 1970 – duńska Nagroda Sonning 1974 – Górnośląska Nagroda Kultury