Liście podzielone są na równowąskie, lancetowate lub jajowate łatki, w odróżnieniu od innych podgatunków często podwójnie pierzaste.
Takson o cechach pośrednich między Cakile maritima i północnoamerykańskim C. edentula występujący na Islandii oraz w arktycznej części Europy opisany został zarówno jako C. edentula ssp. islandica (Gand.) A. & D. Löve, jak i C. maritima ssp. islandica (Gand.) Hyl. ex Elven. Występuje na wybrzeżach Islandii, Wysp Owczych, północnej Norwegii i północno-zachodniej Rosji, po brzegi Morza Białego. Rośliny o cechach nawiązujących do tego taksonu (niemal całobrzegie liście, brak bocznych rożków na owocu) znajdowano także w północnej części Wysp Brytyjskich.
Zagrożenia i ochrona Gatunek źle znosi wydeptywanie i nie utrzymuje się na plażach intensywnie użytkowanych rekreacyjnie. Jego siedliska niszczone są także przez zabudowę, w tym opaski brzegowe. Zaszkodzić mu może ocieplenie klimatu wiążące się z podniesieniem poziomu mórz i większą siłą sztormów. Rukwiel nie jest w Polsce objęta prawną ochroną gatunkową, jednak w całej Unii Europejskiej jej siedliska stanowią przedmiot ochrony w sieci Natura 2000 jako siedliska przyrodnicze (inicjalne stadia nadmorskich wydm białych 2110 i wydmy białe 2120, kidzina na brzegu morskim 1210, bałtyckie szkiery 1610, borealne plaże bałtyckie 1640). Gatunek umieszczony na polskiej czerwonej liście (2016) w kategorii NT (bliski zagrożenia).
Zastosowanie