Jako radca miejski zajmował się również nadzorowaniem funkcjonowania szpitali i cmentarzy miejskich oraz działał w miejskich deputacjach, szkolnej i bibliotecznej. Zasiadał w zarządzie szpitala diakonisek fundacji Louise Giese-Rafalskiej. W pracy administracyjnej wyróżniał się dużą operatywnością. Znany był z działalności w rozmaitych stowarzyszeniach dobroczynnych. Należał także do bydgoskiej loży wolnomularskiej „Janus”.
W 1908, z okazji jubileuszu stulecia apteki prowadzonej przez rodzinę Kupffenderów, ufundował rzeźbioną fontannę na Starym Rynku w Bydgoszczy. Jej odsłonięcie miało miejsce 4 października 1909 roku. Monument był wykonany z wapienia z grupą rzeźbiarską na szczycie (chłopiec, dziewczynka i gęś) wykonany przez artystę rzeźbiarza Karola Kowalczewskiego. Fontannę uruchamiano codziennie (oprócz zimy) od godziny 9 do zmroku.
19 stycznia 1920 wziął udział w historycznym akcie przekazania Bydgoszczy Polakom. Ostatecznie w związku z zarządzeniem ministra byłej dzielnicy pruskiej z 4 sierpnia 1920 został zwolniony ze stanowiska radcy. 24 sierpnia 1920 prezydent Bydgoszczy Jan Maciaszek wystosował do niego specjalne pismo z podziękowaniem za pracę na rzecz miasta.