Zajmował się także przecieraniem drzewa i hurtową sprzedażą drewna budowlanego. Znany był ze szczodrości i wspierania dobroczynnego pracowników własnej firmy.
Uznaniem dla jego działalności gospodarczej był wybór jego osoby na członka Rady Miejskiej Bydgoszczy. Zasiadał w niej przez 30 lat do 1883 roku. Z racji zawodu należał do Deputacji Budowlanej miasta oraz angażował się w gospodarczą promocję Bydgoszczy. W 1867 r. znalazł się w komitecie organizacyjnym Wystawy Rolniczo-Przemysłowej w Bydgoszczy (1868, w Strzelnicy Bractwa Kurkowego). Uczestniczył i współpracował w organizacji Prowincjalnej Wystawy Przemysłowej w Bydgoszczy, która odbyła się w maju-czerwcu 1880 roku.
Zmarł 11 kwietnia 1886 r. Rok po śmierci jego zakład wraz z parcelą nabył Hermann Franke, który postawił tam dużą rafinerię spirytusu.
Rodzina Jego żoną była Josephine Victoria z d. Neumann. Mieli dwóch synów: Heinricha Oscara Felisa (ur. 1852) i Maximiliana Otto Antona (ur. 1857).
Odznaczenia Order Orła Czerwonego IV klasy (1874).
Upamiętnienie W latach 70.