Józef Bełza (ur. 18 września 1805 w Masłowicach, zm. 24 lipca 1888 w Warszawie) – polski chemik, pionier cukrownictwa w Polsce.
Rodzina Syn Tomasza Bełzy i Antoniny z Rubowskich.
Początkowo uczył się u księży pijarów w Piotrkowie. Następnie studiował na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1827 uzyskał stopień magistra prawa, a w 1828 magistra administracji i magistra filozofii. Po ukończeniu studiów pracował jako preparator przy Katedrze Chemii Uniwersytetu. Po 1830 wykładał chemię i technologię w Gimnazjum Warszawskim. W czasie powstania listopadowego był artylerzystą Gwardii Narodowej.
W latach 1836–1858 był profesorem chemii i technologii chemicznej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie. Był współzałożycielem Szkoły Farmaceutycznej w Warszawie (1840) i profesorem tej uczelni (do 1857). Był współpracownikiem Encyklopedii Orgelbranda. W 1843 otrzymał szlachectwo.
Był propagatorem produkcji cukru z buraków cukrowych oraz popularyzatorem nauk przyrodniczych.
Pełnił urząd komisarza fabryk przy Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych. W 1860 przeszedł na emeryturę.