Zbigniew Lachowicz (ur. 1916, zm. 1987) – lekarz, muzyk, kompozytor popularnych piosenek o Bydgoszczy.
Życiorys Urodził się w 1916 r. w Warszawie. Zamiłowanie do muzyki wyniósł z domu, gdyż ojciec grał na skrzypcach i posyłał syna na lekcje do konserwatorium. W latach 30. rozpoczął studia medyczne, lecz u progu III roku przerwał je wybuch II wojny światowej. Brał udział w obronie Warszawy jako adiutant oficera, otrzymał medal za odwagę. Po upadku powstania warszawskiego przebywał w obozie przejściowym w Żyrardowie.
W 1945 r. osiedlił się wraz z żoną Jadwigą (bydgoszczanką, poznaną latem 1939 r. w Jastarni) i synem w Bydgoszczy. Mieszkał wraz z rodziną w obszernym mieszkaniu przy ul. Królowej Jadwigi 21, w rodowej kamienicy małżonki. Dom ten przez szereg lat pełnił funkcję salonu artystycznego. Spotykali się w nim ludzie radia i estrady wojskowej, przyjaciele i sympatycy muzyki. W czasie towarzyskich spotkań poznał m.in. znaną w kręgach bydgoskich i warszawskich aktorkę i śpiewaczkę Olę Obarską (szkolną koleżankę jego żony), która zaproponowała mu współpracę przy kompozycji piosenek (tekst – Ola Obarska, muzyka Zbigniew Lachowicz). W ten sposób narodziło się wiele utworów, które podbiły serca zwłaszcza bydgoszczan. Pierwsza z piosenek pt.