Kryterium lewitacji diamagnetyków określa zależność:
gdzie: – podatność magnetyczna, – gęstość materiału, – przyspieszenie ziemskie – przenikalność magnetyczna próżni, – indukcja magnetyczna.
Po podstawieniu do wzoru parametrów materiałowych kryterium lewitacji dla grafitu spełnione jest dla wartości 375 T²/m, a dla wody 1400 T²/m.
Lewitacja nadprzewodnikowa frame|left|Lewitacja nadprzewodnika z zamrożonym polem magnetycznym nad magnesami w układzie Halbacha – animacja rozkładu linii sił pola magnetycznego przy wytrącaniu nadprzewodnika z położenia równowagi thumb|Pole magnetyczne wokół nadprzewodnika – idealnego diamagnetyku lewitującego nad magnesem trwałym Materiały nadprzewodnikowe wykazują właściwości idealnego diamagnetyzmu, co oznacza, że w stanie nadprzewodnictwa wypychają pole magnetyczne ze swego wnętrza. Zjawisko to zostało odkryte w 1933 przez W. Meissnera i nazwane jego imieniem. Nadprzewodniki umożliwiają stabilną lewitację nawet dla słabych pól magnetycznych, przy czym wysokość na jakiej nadprzewodnik lewituje nad źródłem pola magnetycznego zależy od wielkości tego pola.