Ludwik Jurkiewicz (ur. 31 lipca 1887 w Kowlu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syna Feliksa i Stefanii z Miaskowskich herbu Bończa, urodzony 31 lipca 1887 w Kowlu, ówczesnym mieście powiatowym guberni wołyńskiej. W 1897 rozpoczął naukę w Gimnazjum Rządowym w Łucku. W 1900 „rodzice oddali go” do Korpusu Kadetów w Połocku. 1 września 1904 został przyjęty do Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. 14 czerwca 1907, po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem i wcielony do 3 wschodniosyberyjskiego dywizjonu moździerzy w Niżnieudinsku, który wchodził w skład 3 Syberyjskiego Korpusu Armijnego. W dywizjonie powierzono mu obowiązki instruktora szkoły podoficerskiej. 1 października 1909 został przeniesiony do 7 Wschodniosyberyjskiej Brygady Artylerii Strzelców, w której także objął funkcję instruktora szkoły podoficerskiej. 18 lipca 1914 został wyznaczony na stanowisko starszego oficera 3. baterii 12 Wschodniosyberyjskiej Brygady Artylerii Strzelców.