Radecki, Owen, Nikołaj Wołkoboj i Leopold KrauzeZofia Krauzowa: Rzeki mojego życia: wspomnienia. Wydawnictwo Literackie, 1979 s. 89. Pod jego kierunkiem dysertacje doktorskie przygotowali Helwig, Swojechotow i Czerniawski.
W 1893 roku ożenił się, sześć lat potem rozwiódł; nie miał dzieci.
Zimą 1917 roku zachorował na zapalenie płuc i zmarł w wieku 52 lat. Został pochowany na cmentarzu w Wasylkowie, jego grobu w 1991 roku nie udało się odnaleźć.
Polski lekarz Adam Kwaskowski w swoich wspomnieniach opisał wykłady i egzaminy u profesora Stefanisa: Prof. Franc Wiktor Stefanis wykładał anatomię opisową na I i II roku medycyny. Podobno był greckiego pochodzenia (...) Zakład jego był przy ul. Fundoklejewskoj i zajmował prawą połowę gmachu anatomicum z małym pięterkiem pośrodku, gdzie mieściło się muzeum anatomiczne (...) Był lubianym i poważanym profesorem. W jego prosektorium często odbywały się „schodki”, czyli wiece studenckie. Wykładał dobrze, ale ciemna sala wykładowa niekiedy usposabiała do drzemki, tym bardziej że wykłady odbywały się od 8 rano i zdarzały się przypadki, że koledzy musieli dać sójkę w bok i zbudzić śpiocha, który chrapał zbyt głośnym basem. Profesor pobłażliwie nie zwracał na to uwagi (...) Najtrudniejszym egzaminem była anatomia u prof.