15); według Hezjoda (Tarcza Heraklesa) rozgniewany bohater w sprzeczce nieumyślnie spowodował śmierć stryja..
Sytuację wykorzystał inny stryj, władca Argos Stenelos (któremu podlegały Mykeny) i jako winnego przelewu krwi rodowej, skazał Amfitriona na wygnanie. Wraz z Alkmeną zmuszony był schronić się w Tebach u swego wuja, króla Kreona. Obiecując mu pomoc Kreon postawił jednak jako warunek uwolnienie go od lisa pustoszącego jego ziemie. Amfitrion uprosił bogów o psa z Krety, który jako jedyny mógł dognać dokuczliwe zwierzę. Zawzięty pościg za nim trwał dotąd, dopóki Zeus nie przemienił obu zwierząt w kamienne posągi.
Przed ślubem także Alkmena postawiła warunek, by Amfitrion pomścił śmierć jej ośmiu braci poległych w walce z Tafijczykami. Posłuszny, udał się na kolejną wyprawę i spustoszył wyspę Tafos, lecz nie do zdobycia okazało się samo miasto – zgodnie z przepowiednią, że nie nastąpi to za życia Pterelaosa, które zależało od jego złotego włosa. Zakochana w Amfitrionie Komajto (córka króla) ucięła feralny włos, a gdy Pterelaos zmarł, Amfitrion bez trudu zawładnął miastem, łupiąc je, zaś Komajto skazał na śmierć.