Maciej E. Halbański: Leksykon sztuki kulinarnej. Warszawa: Wydawnictwo „Watra”, 1987, s. 11.. Pochodzi ono z tekstu komedii Moliera Amphitryon (1668), opartej zresztą na wcześniejszej sztuce Plauta, gdzie niejasną sytuację rozstrzyga stwierdzenie: „Prawdziwym Amfitrionem jest ten, co na obiad prosi”. Amfitrion jest poza tym bohaterem wzorowanej na Molierze sztuki komicznej Johna Drydena (1690), wzbogaconej muzyką Henry’ego Purcella, a także tragikomedii Heinricha von Kleista (1805-07)Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: PIW, 1985, s. 36–37.. Na utworze Moliera oparł również swą operę komiczną Amphitryon (1786) André Ernest Modeste Grétry.
Swobodne przetworzenie mitu zawarł Jean Giraudoux w dramacie Amfitrion 38 (1929). W literaturze współczesnej Amfitrion występuje jako jeden z bohaterów powieści Heros powinien być jeden autorstwa spółki pisarzy-fantastów znanych jako Henry Lion Oldi.
Przypisy
Bibliografia Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 1987, . Krystyna Kreyser: Śladami mitów starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: LSW, 1992, Michał Pietrzykowski: Mitologia starożytnej Grecji. Warszawa: WAiF, 1979,
Kategoria:Królewicze w mitologii greckiej Kategoria:Królowie w mitologii greckiej