”kupały, kupalnocki, kopernocki, odpowiadającej naszej sobótce świętojańskiej, zapożyczony od Rusi na wschodniej połaci (mówią i na Kupaiła, tj. na Św. Jan).” w: Aleksander Brückner. Słownik etymologiczny języka polskiego. 1985 str. 224„Nasze sobótki nazwano od sobót przed Zielonymi Świętami (bo używano i liczby mnogiej, sąboty zamiast sąbota albo sobota), na Rusi zowią się Kupałą, że od Kupały, tj. od dnia Jana Chrzciciela, co Pana krzcił i tym samym wody uświęcił.” w: Aleksander Brückner, Stanisław Urbańczyk. Mitologia słowiańska i polska. 1985;, w niektórych częściach Rosji na cześć Jaryła (Ярило) oraz Żywii (por. Siwa).
Zwyczaj znany wszystkim ludom Europy. W Polsce upamiętniony literacko w XVI wieku przez Jana Kochanowskiego. Kościół, nie mogąc wykorzenić z obyczajowości ludowej corocznych obchodów pogańskiej Sobótki”Już w XIV wieku biskup poznański, Laskarz, wydał statut zakazujący tańców nocnych w wigilie przedświąteczne, tj. w soboty i w wigilie uroczystości przypadających w lecie, a zatem przed świętem Jana Chrzciciela, Piotra i Pawła” w: Stanisław Czernik. Stare złoto: o polskiej pieśni ludowej. 1962, podjął próbę zasymilowania święta z obrzędowością chrześcijańską"Gdy się sobótka dopali, czynią znak krzyża świętego nad ogniskiem. Indziej po sobótce obchodzą zboża z pochodniami, śpiewając pieśni nabożne.