Analiza Dzieło to uchodzi za jedno z najstarszych relikwiarzy w typie scenicznym. Pojęcie to dotyczy relikwiarzy, charakteryzujących się przedstawieniem figuralnych wpisanych w przestrzeń architektoniczną. W przypadku pampeluńskiego relikwiarza mamy do czynienia z mikroarchitekturą, jest to niewielkie cyborium charakteryzujące się zastosowaniem tu pełnego repertuaru form gotyckiej architektury. Jej krzyżowo-żebrowe sklepienie jest wysoko zawieszone ponad figurami Trzech Marii i anioła, co pogłębia przestrzeń kompozycją i akcentuje istotę relikwiarza.
Istnieją różne teorie na temat pochodzenia i okoliczności sprowadzenia relikwiarza Świętego Grobu do Nawarry. Każda z nich łączy to dzieło z wczesną sztuką dworską w kręgu francuskich Kapetyngów, jednakże nie da się określić precyzyjnie kto był darczyńcą dzieła. W historiografii artystycznej wyłoniły się dwie hipotezy dotyczące ofiarodawcy relikwiarza. Pierwsza z nich datuje powstanie relikwiarza po roku 1255, który był darem Ludwika IX Świętego z okazji ślubu jej córki Izabelli z królem Nawarry Theobaldem.