II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej Rachela Suckewer pozostała w Wilnie. Podczas okupacji sowieckiej włączyła się w pomoc imigrantom żydowskim z terenów okupowanych przez Niemców. Na początku 1940 r. ukazało się ostatnie wydawnictwo grupy Jung Wilne – tomik poezji Abrahama Suckewera – Waldiks (Leśno) w nakładzie 500 egzemplarzy z okładką autorstwa Racheli Suckewer. Tomik zawierał wiersze Suckewera z lat 1937-1939.

Po utworzeniu Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, Suckewer weszła do komitetu organizacyjnego zbiorowej wystawy litewskiej prezentowanej od listopada do grudnia 1940 r. w Wilnie. Została także członkiem jury oceniającego przedstawione dzieła. Muzeum Państwowe zakupiło wtedy prace malarki.

Po wkroczeniu Niemców do Wilna, Rachela Suckewer trafiła do utworzonego w mieście getta, podobnie jak jej kuzyn Abraham Suckewer i kolega z Jung Wilne – poeta Szmerke Kaczergiński. W getcie pomagała uzdolnionym dzieciom, otaczając opieką i pomocą materialną utalentowanego plastycznie dziesięcioletniego chłopca – Zelmana Baka, oraz czternastoletniego S. Walmarka. W marcu 1943 r. zaprezentowała swoje prace na odbywającej się w getcie, w sali teatralnej – wystawie plastycznej.