Wskrzeszenie Łazarza () – obraz holenderskiego malarza Carla Fabritiusa z 1643, znajdujący się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie (nr inw. M.Ob.563).
Geneza i opis obrazu thumb|left|200px|Wskrzeszenie Łazarza Rembrandta z 1630 roku Tematem obrazu jest historia opisana Nowym Testamencie, w Ewangelii Jana, w której Jezus wskrzesza ŁazarzaPor. Ewangelia wg św. Jana 11,1-44.. Jest to przedstawienie udramatyzowane.
Kompozycję obrazu Fabrititus zaczerpną z dzieła swojego mistrza Rembrandta o tym samym tytule Wskrzeszenie Łazarza. Scena rozgrywa się we wnętrzu grobowca, którego wejście widoczne jest w głębi, po prawej stronie. Pośrodku obrazu znajduje się sarkofag, z którego wynurza się wskrzeszony Łazarz. Nad nim góruje majestatyczna postać Chrystusa z lewą ręką opartą o biodro i z podniesioną prawą ręką nakazując zmarłemu powstanie. Wokół sarkofagu malarz umieścił szereg postaci skupionych na Jezusowym cudzie, przedstawiając ich w orientalnych strojach lub w XVII wiecznych szatach. Każda z postaci swoimi gestami wyraża różne stany duchowości, jedni są pełni podziwu, drudzy zatrwożeni a jeszcze inni przeżywają wstrząs na widok dokonywanego cudu. Tłum można podzielić na dwie części. Po lewej stronie zgrupowano postacie związane z rodziną Łazarza. Na pierwszym planie siedzi kobieta w średnim wieku.