Wewnętrznie okręt podzielony był na 10 wodoszczelnych przedziałów.
W momencie jego ukończenia okręt posiadał dużą, przeszkoloną kabinę w rufowej części kadłuba mieszczącą do 12 osób w której mógł przewozić osoby, towary lub pocztę w jego drugorzędnej roli jako dispatch vessel (awizo).
Początkowo „Acheron” uzbrojony był w pojedynczą minę wytykową, w późniejszym czasie został przezbrojony w dwie torpedy 18-calowe.
Załogę stanowiło dziewięć osób, łączny koszt budowy okrętu wynosił 8784 funtów.
Historia Okręt został wodowany w 1878 i wszedł do służby w 1879. Zarówno „Acheron” jak i jego bliźniaczy „Avernus” były szeroko opisywane w ówczesnej prasie, były to najszybsze statki wodne pływające wówczas po wodach australijskich.
Żaden z okrętów nie został użyty bojowo, już około 1885 obydwa były poważnie zaniedbane. W 1885 „Acheron” dwukrotnie przebywał w suchym doku gdzie przeprowadzono poważne remonty tego okrętu. Począwszy od 1886 okręty były aktywne głównie w czasie weekendów kiedy to służyły jako statki wycieczkowe, obsadzone były załogą złożoną z ochotników i rezerwistów. W 1901 obydwa okręty weszły w skład powstałej wówczas Commonwealth Naval Forces, już rok później, jako przestarzałe i wojskowo bezużyteczne okręty, zostały wycofane ze służby i sprzedane.