Kopuła Za temat przedstawienia jest generalnie uznawana paruzja, tj. wizja powtórnego przyjścia Chrystusa, jakiej doświadczył św. Jan na wyspie Patmos opisana w Apokalipsie: ten oto przybywa na chmurach i takiego zobaczy każde oko (Apokalipsa I, 7). Ponadto temat jest wiązany także z wezwaniem, jakie Chrystus wygłasza do swego ulubionego ucznia wskazując mu jego miejsce za niebiańskim stołem razem z innymi Apostołami; jest to epizod wyjęty z liturgii odprawianej przez Benedyktynów 27 grudnia, w dniu św. Jana EwangelistyAlberici, cit..
W centrum jaśniejącego snopu światła złożonego ze skłębionych postaci serafinów (tak jak w obrazie Assunta Tycjana); Chrystus unosi się ujęty w silnym skrócie perspektywicznym z dołu, z rozpostartymi ramionami przywodzącymi na myśl Stworzenie Adama Michała Anioła. Jest to rodzaj nietypowego przedstawienia epifanii, w którym przestrzeń architektoniczna kopuły dla widza przechodzi w sposób cudowny w przestrzeń niebiańską: w pełni wykorzystano przy tym owal podstawy tamburu poprzez nadanie ciału Chrystusa ułożenia bardziej wertykalnego wzdłuż dłuższej osi elipsy, dzięki czemu stworzono wrażenie, że moc samego przedstawienia rozszerza przestrzeń w kierunku niebiosAdani, cit., pag.