Badania na zwierzętach wykazały jego neurotoksyczność.

Znacznie bardziej toksyczne niż sam QL są produkty jego hydrolizy oraz produkowany z niego VX.

Historia QL był kluczowym składnikiem przy produkcji VX. Wykorzystano go także w broni binarnej, opracowanej w Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 60. XX wieku, której produkcję rozpoczęto jednak dopiero w połowie lat 80. QL stosowany był w 500-funtowych bombach BLU-80/B „Bigeye” wraz z siarką rombową (oznaczaną jako NE) lub dimetylopolisiarczkiem (NM) i z dodatkiem środka przeciw zbrylaniu. Po zrzuceniu bomby obie substancje mieszały się z wytworzeniem VX (oznaczanego jako VX-2 dla odróżnienia od unitarnego VX). Wydajność tej reakcji jest opisywana różnie: <40% lub nawet 70–80%. Przyjmując nawet niższą wydajność, ilość powstającego VX była na tyle duża, aby broń ta była wystarczająco skuteczna. W związku z dwustronnymi porozumieniami pomiędzy USA i ZSRR na początku lat 90. dotyczącymi redukcji arsenału chemicznego oraz ratyfikacją Konwencji o zakazie broni chemicznej bomby „Bigeye” nie zostały wprowadzone na wyposażenie sił zbrojnych, ani nie weszły do masowej produkcji.