Jak wynika z relacji synów artysty – Milego i Aleksandra - w 1941 Chwoles miał wystawę w Domu Kultury w Krasnych Bakach nad Wołgą – gdzie w ramach nagrody - „dostał pudełko z tubkami barw olejnych (słynny Lefranc). Ojciec długo jeszcze używał ostrożnie te barwy, takich ani w Rosji, ani nawet w Polsce długo nie było.”Cytat ze wspomnień syna artysty - Aleksandra Chwolesa w Katalogu wystawy „Wilno i cały świat w malarstwie Rafaela Chwolesa (1913-2002)” – nota biograficzna Rafaela Chwolesa autorstwa Beaty Tarnowskiej i Mirosława A. Supruniuka (Biblioteka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, ul. Gagarina 13, 87-100 Toruń; Oficyna Wydawnicza Kucharski – Toruń, ul. Piękna 2, 87-165 Wielka Nieszawka; ) W następstwie wystawy oddelegowany został do Moskwy, gdzie pracował jako zwykły malarz pokojowy.
Po wkroczeniu do Wilna, sowietów w 1944, Chwoles powrócił tam w poszukiwaniu krewnych. Spośród najbliższej rodziny odnalazł dwie siostry, które uciekły z getta wileńskiego i w ukryciu przeżyły wojnę. Rodzice Chwolesa i trzy pozostałe siostry zostali zamordowani w Ponarach pod Wilnem, miejscu masowych egzekucji ludności Wilna. W wyniku tego doświadczenia powstał cykl prac prezentujący dzielnicę żydowską w stanie, w jakim ją odnalazł w 1945 r.