Konsulat RP we Wrocławiu () – polska placówka konsularna działająca w okresie międzywojennym w ówczesnym Wrocławiu.
Urząd konsularny w randze konsulatu powołany w 1920, na bazie powstałego w 1919 biura paszportowego RP celem reprezentowania spraw polskich w niemieckiej prowincji dolnośląskiej (), w granicach której mieszkała społeczność polska. Od 1920 konsulat mieścił się przy Neue Gasse 18 (obecnie ul. Nowej), od 1921 przy Am Ohlauufer 2 (al. Słowackiego), od 1924 przy Freiburgerstr. 7 (ul. Świebodzkiej), od 1927 przy Freiburgerstr. 29, i od 1936 przy Charlottenstr. 24 (ul. Kruczej). W 1938 placówka uzyskała status konsulatu generalnego.
W 1939 roku placówka liczyła 13 pracowników, m.in. majora Brunona Grajka, prowadzącego placówkę „Adrian” Oddziału II Sztabu Generalnego.
Kierownicy placówki 1918–1919 – Franciszek Charwat, konsul 1920 – Eustachy Lorenowicz 1920–1921 – Jan Jakub Kowalczyk 1921–1927 – dr Franciszek Brzeziński, konsul 1927–1929 – dr Bronisław Radowski, konsul 1929–1932 – dr Aleksy Wdziękoński, konsul 1932–1936 – Stefan Janusz Bratkowski 1936 – Aleksander Dunajecki 1936–1937 – Michał Czudowski 1937–1939 – Leon Koppens
Zobacz też Ambasada RP w Berlinie
Przypisy