w latach 1958–1969 był redaktorem naczelnym czasopisma Język Polski, był wiceprezesem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Wspólnie z Julianem Aleksandrowiczem, Walerym Goetlem, Romanem Ingardenem i Antonim Kępińskim zakładał pod koniec lat 50. Krakowskie Towarzystwo Higieny Psychicznej. Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1937)., Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954), bułgarskim Orderem Cyryla i Metodego, Medalem KEN (1967)Obchody Dnia Nauczyciela /w/ "Trybuna Ludu", nr 319, 17 listopada 1967, s. 1., tytułem Zasłużonego Nauczyciela PRL.
Zginął w katastrofie lotniczej pod Policą. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, (kwatera M, rząd płn, miejsce 15). mały|Grób prof. Zenona Klemensiewicza i prof. Ireny Bajer na cmentarzu Rakowickim Kariera naukowa Jego zainteresowania naukowe obejmowały gramatykę historyczną, gramatykę języka polskiego, dydaktykę języka polskiego. W 3-tomowej publikacji Historia języka polskiego (1961–1972) przedstawił szerokie opracowanie dziejów języka polskiego od czasów prasłowiańskich do 1939 roku. Prowadził badania porównawcze nad językiem poetyckim polskiego romantyzmu, modernizmu, pozytywizmu i dwudziestolecia międzywojennego.