Sole mineralne Schuesslera (inne określenia: biochemiczne sole komórkowe, sole tkankowe lub sole komórkowe) – dwanaście nieorganicznych soli mineralnych w postaci homeopatycznych rozcierek, które są podawane doustnie pacjentowi według zasad leczenia opracowanych przez Wilhelma Schuesslera w XIX wieku.
Metoda leczenia komórkowymi solami mineralnymi Wilhelma Schuesslera jest zaliczana do alternatywnych metod leczenia.
Charakterystyka Roztarte (rozcieńczone w procesie trituracji) z cukrem molekuły soli tkankowych są lekami dla chorych tkanek, jak również poprawiają ich kondycję. Tak spreparowane molekuły soli komórkowych mają przywracać utraconą lub zaburzoną równowagę nieorganicznych soli w tkankach. Schuessler zwykle stosował sole komórkowe w szóstej potencji decymalnej.
Według Schuesslera sole tkankowe działają poprzez pobudzenie ludzkiego organizmu do lepszego wchłaniania brakujących soli mineralnych ze strawionego pokarmu i do lepszego ich wykorzystania w tkankach. Ich rola nie polega na dostarczaniu organizmowi brakujących soli, gdyż podawana pacjentowi ilość soli jest „nieskończenie mała”, aby mogła spełnić to zadanie, a łatwiejszym sposobem byłoby uzupełnienie poprzez podanie brakujących soli wraz z pożywieniem.