Wskrzeszenie Łazarza – fresk autorstwa Giotto di Bondone namalowany ok. 1305 roku dla kaplicy Scrovegnich w Padwie.
Jeden z 40 fresków namalowanych przez Giotta w kaplicy Scrovegnich należący do cyklu scen przedstawiających życie Joachima i Anny, rodziców Marii oraz Chrystusa.
Malarz poruszył popularny w XV wieku wśród artystów motyw wskrzeszenia Łazarza opisany w Nowym Testamencie, w Ewangelii Jana:
Giotto połączył kilka odrębnych epizodów w jedną historię i umieścił je na jednym fresku. Centralna postacią jest mężczyzna w zielonkawej szacie. Jego twarz wsparta jest na dłoni co ma wyrażać zaskoczenie a wzrok kieruje w stronę Łazarza. Druga ręka wskazuje na Chrystusa. Mężczyzna jest łącznikiem nowotestamentowej opowieści. Z jednej strony Chrystus błogosławi zmarłego a siostry Maria i Marta padają do Mu do stóp. Za mężczyzną grupa gapiów wyraża swoje zdumienie podnosząc ręce. Po prawej stronie stoi z bladą twarzą Łazarz, jeszcze opatulony bandażami i całunem. Jego już rozkładające się ciało wydobywa fetor który odczuwają zebrani. Dowodem tego są postacie stojące za nim zasłaniające twarze.