Jego oddziałem macierzystym był pułk haubic polowych nr 1, który w 1915 został przemianowany na pułk haubic polowych nr 12, a trzy lata później na pułk artylerii polowej nr 112. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 marca 1915, a porucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1917 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej.
W październiku 1918 roku wrócił do Polski ze zwartym oddziałem obsługi artyleryjskiej (wyposażonej w konie, uzbrojenie i zapasy pieniężne) i złożył raport przed Polską Komisją Likwidacyjną w Krakowie.
31 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika i przydzielony do Komendy Placu Wojsk Polskich w KrakowieDz. Rozk. Wojsk. Nr 14 z 8 lutego 1919 roku, poz. 492.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 15 z 11 lutego 1919 roku, poz. 527.. Służbę pełnił na kolejnych stanowiskach: oficera instrukcyjnego i referenta oświatowego, adiutanta Komendy Miasta Kraków, oficera w Zbrojowni Kraków, a następnie w Generalnym Inspektoracie Artylerii, oficera interwencyjnego w Oddziale II Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku uczestniczył w obronie Warszawy, walcząc w szeregach batalionu zapasowego 6 pułku artylerii ciężkiej.