Pocałunek Judasza – fresk autorstwa Giotto di Bondone namalowany ok. 1305 roku dla kaplicy Scrovegnich w Padwie.
Jeden z 40 fresków namalowanych przez Giotta w kaplicy Scrovegnich należący do cyklu scen przedstawiających życie Joachima i Anny, rodziców Marii oraz Chrystusa.
Motyw pojmania Jezusa, a szczególnie pocałunku Judasza, pojawiał się w ikonografii chrześcijańskiej od średniowiecza. Malował go Cimabue, znane są obrazy Caravaggio, Hieronima Boscha i Hansa Holbeina (młodszego) oraz grafiki Albrechta Dürera. Epizod zdrady Judasza został opisany we wszystkich Ewangeliach synoptycznych:
Giotto bardzo wiernie odtworzył nowotestamentowy epizod. Fresk wypełniony jest postaciami. W osi centralnej wyróżnia się postać Judasza w żółtej szacie symbolizującej zdradę. Obejmuje on Chrystusa z zamiarem pocałowania go. Wokół nich znajduje się wymieszany tłum, apostołów z kapłanami i najemnikami. Za Jezusem malarz umieścił motyw odcinania ucha jednemu ze sług kapłana. Linię horyzontu tworzą głowy zebranych. Ponad nimi na błękitnym tle widać las kijów i mieczy. Można rozróżnić również róg do polowania. Ta część fresku odnosi się do słów: