Józef Kramarz (ur. 29 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 16 listopada 1963 we Wrocławiu) – polski działacz komunistyczny, sekretarz generalny PPS-Lewicy od 1929, poseł na Sejm Ustawodawczy 1947–1952, II sekretarz Komitetu Wojewódzkiego (KW) PZPR we Wrocławiu.
Syn robotnika fabrycznego Jakuba. Skończył 4 klasy szkoły powszechnej, po czym pracował przy robotach ziemnych w Niemczech, później został hutnikiem. Działał w związku zawodowym metalowców. 1908–1911 odbywał służbę w austriackiej armii, następnie pracował w Wiedniu i na Morawach. Jako żołnierz armii austriackiej walczył w I wojnie światowej. Pod koniec 1917 w Tyrolu zetknął się z działaczami rewolucyjnymi. Po powrocie do kraju w listopadzie 1918 pracował w walcowni rur. Był przewodniczącym Rady Robotniczo-Żołnierskiej w Boguminie. W 1919 wstąpił do KPP, został jej technikiem i organizował komórki zakładowe. Od lipca 1920 w Chrzanowie, gdzie w fabryce lokomotyw organizował oddział Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce. W 1920 i 1927 wybierany na delegata fabrycznego. Od 1925 sekretarz komitetu KPP w fabryce lokomotyw i łącznik z Komitetem Okręgowym (KO) KPP. Był jednym z najwybitniejszych działaczy komunistycznych Zagłębia Krakowsko-Chrzanowskiego. Po utworzeniu w 1926 legalnej PPS-Lewicy z ramienia KPP organizował jej struktury w Chrzanowie.