Pozbawiony prawa studiowania na terenie Rosji. W latach 1895–1898 studiował na wydziale prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. W 1896 został członkiem Ligi NarodowejK. Strugińska, Zdzisław Dębicki i jego związki z ideologią polskich nacjonalistów, [w:] Nacjonalizm polski do 1939 roku. Wizje kultury polskiej i europejskiej, red. K. Stępnik, M. Gabryś, Lublin 2011, s. 82–83., wcześniej od 1895 publikował artykuły w „Przeglądzie Wszechpolskim”, piśmie redagowanym przez Romana Dmowskiego. Od 1899 mieszkał w Warszawie, współpracował z wieloma pismami, zajmując się krytyką literacką i publicystyką, pełniąc również funkcję kierownika literackiego „Biblioteki Dzieł Wyborowych”. Od 1912 zatrudniony jako sekretarz redakcji w „Tygodniku Ilustrowanym”; w 1918 został redaktorem naczelnym tego pisma i był nim do 1929. Wiele podróżował, działał w stowarzyszeniach dziennikarskich, był znanym bibliofilem.

Ożenił się z Zofią Wierzbicką (1874–1954), córką profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Miał trzech synów: zmarłego w dzieciństwie Jerzego (1900–1901)Zdzisław Dębicki z Dębicy h. Gryf M.J. Minakowska, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2025-08-26]., oraz Bogusława Tadeusza i Mieczysława Daniela.