W 1901 r. zaprojektował kostiumy dla przedstawienia teatralnego Quo Vadis w Paryżu. W 1902 r. wyjechał do Ameryki; odwiedził Argentynę i Urugwaj. Przedłużył swój pobyt w Ameryce o kilka miesięcy, kiedy odkrył jak ważnym i chłonnym rynkiem była dla sztuki. Portretował znane i wpływowe osobistości epoki. Urugwajski poeta Juan Zorrilla de San Martín zaproponował mu zilustrowanie jego tomiku Tabaré, który opublikowano w 1904 roku. W 1905 r. podróżował po Włoszech, gdzie namalował wiele obrazów. Rok później wrócił do Buenos Aires, gdzie wykonał portret niedawno zmarłego prezydenta Bartolomé Mitre.
Chętnie odwiedzał Algierię, gdzie zbierał materiały i tworzył w stylu orientalistycznym. W 1908 r. razem z innymi malarzami zilustrował Les alhambras Zachariego Astruca.
W 1910 r. zachorował na niewydolność nerek i chociaż nie przestał pracować, w tym okresie powstało mniej nowych dzieł. Konsekwentnie brał udział w Salon de Paris, a w 1912 r. zrealizował indywidualną wystawę w Galerii Imberti w Bordeaux. W tym samym roku otrzymał Order Sławy od rządu Tunezji.
Po wybuchu I wojny światowej opuścił Paryż i zamieszkał w rezydencji w Bagnères-de-Bigorre. Następnie przeprowadził się do sąsiedniego Dax, gdzie zmarł 5 stycznia 1916 roku.