Z badań archeologicznych wynika, że forteca na wzgórzu nie wykorzystuje i nie opiera się na żadnych wcześniejszych pozostałościach. Dużą rolę przy budowie zamku odegrał wielki mistrz Herman von Salza, któremu udało się uzyskać niezbędne wsparcie finansowe z Państwa Kościelnego. Prawdopodobnie fundację zamku wspierał również cesarz Fryderyk II Hohenstauf. Wysiłki przyniosły efekt – Krzyżacy wznieśli potężną twierdzę, która od 1229 roku stała się administracyjną stolicą zakonu – tu rezydował wielki mistrz i inni dostojnicy oraz znajdowały się zakonne archiwa i skarbiec. Rycerstwo niemieckie nazywało twierdzę Montfort. Warto wspomnieć, że na terenie wioski w wadi, Krzyżacy bądź gruntownie przebudowali bądź wznieśli od nowa znaczny obiekt pełniący zapewne równocześnie funkcję umocnionego młyna oraz domu dla gości. Być może on właśnie zawiera w sobie mury „przedkrzyżackie”. Budowa twierdzy zakonnej toczyła się najprawdopodobniej w latach 1227–1240. Do około 1265 roku zamek był mało narażony na muzułmańskie ataki. Był położony na uboczu i z dala od głównych traktów komunikacyjnych Palestyny. Chociaż w 1244 roku Jerozolima upadła, to cała północna część Królestwa Jerozolimskiego nadal pozostawała pod silną władzą chrześcijańską. Twierdza Montfort wchodziła wówczas w skład linii obronnych Akki.