Stefan Edward Kopecki (ur. 10 marca 1895 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława (1860–1923) i Idy z domu Turnau (1875–1955). Miał brata Adama Edwarda (1898–1940), ppor. Wojska Polskiego, który również został osadzony przez NKWD w Starobielsku i zamordowany w Charkowie.
W 1913 roku ukończył Gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie. 1 września 1913 wstąpił do armii austriackiej – jako jednoroczny ochotnik – gdzie uczęszczał do szkoły oficerskiej. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii austriackiej i walczył na froncie rosyjskim w szeregach 29 pułku artylerii polowej. W 1917 awansowano go na stopień podporucznika. Od marca 1918 do 2 listopada tego roku przebywał na froncie włoskim.
14 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego w Jarosławiu. Został przydzielony do 1 pułku artylerii polowej Legionów w Przemyślu, w którego szeregach jako dowódca plutonu, baterii a następnie dyonu, uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej (w tym w walkach w obronie miasta Lwowa) i wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 został mianowany na stopień kapitana.