W 1907 mniszka otrzymała jedno z najwyższych odznaczeń Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego – krzyż z ozdobami.
W 1915 ihumenia Helena udała się na bieżeństwo razem z całą kierowaną przez siebie wspólnotą i do 1921 mieszkała w monasterze św. Katarzyny w Widnym w obwodzie moskiewskimXX ВЕК. W 1921 razem z 21 siostrami udała się do Grodna, licząc na możliwość odtworzenia życia monastycznego w Krasnymstoku. Jego obiekty i majątek zostały jednak zwrócone Kościołowi katolickiemu. W Grodnie ihumenia stanęła na czele monasteru Narodzenia Matki Bożej, lecz w związku z jego bardzo trudną sytuacją finansową w 1923 wróciła do Moskwy. Część przybyłych razem z nią mniszek pozostała w Grodnie, część zaś skierowano do męskiego monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowiczach.
Po powrocie do Rosji ihumenia Helena została przełożoną monasteru św. Katarzyny w Widnym. Pełniła te obowiązki do 1931, gdy władze radzieckie zlikwidowały wspólnotę. Jeszcze w tym samym roku jej przełożona i ostatnie siostry zostały zesłane do Kazachstanu. W 1934, po odbyciu kary zesłania, ihumenia Helena osiadła w Małojarosławcu, gdzie trzy lata później zmarła.