Jadwiga Budzisz-Buynowska z d. Hladisch (ur. 30 kwietnia 1899 we Lwowie, zm. 14 marca 1990 w Kwidzynie) – polska malarka.

Życiorys W 1914 ukończyła Prywatne Gimnazjum Zofii Strzałkowskiej we Lwowie, a w 1915 roku Akademię Handlową w Krakowie. Od 1915 studiowała filozofię i psychologię na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie. W 1920 poślubiła malarza Izydora Budzisz-Buynowskiego (ur. 1894, zm. 3 kwietnia 1940, artystę malarza, pedagoga, żołnierza Legionów Polskich) i wraz z nim wyjechała do Krasnegostawu a następnie do Gostynina, gdzie oboje uczyli w gimnazjum. W późniejszym czasie przeprowadzili się do Włocławka i tam kontynuowali pracę pedagogiczną. Odkrywcą talentu żony był Izydor, ale malarka pochłonięta pracą pedagogiczną nie poświęciła uwagi na rozwijanie swoich zdolności. W 1939 Izydor Budzisz-Buynowski został aresztowany i wywieziony na roboty do Rzeszy, powrócił na początku 1940 z zaawansowaną gruźlicą i w tym samym roku zmarł. Owdowiałą Jadwigę Budzisz-Buynowską aresztowano i skierowano na roboty przymusowe w Niemczech, skąd wróciła wiosną 1945. Nie mogąc znaleźć zatrudnienia przeniosła się w 1946 roku do Tucholi, gdzie uczyła fizyki w liceum, a wkrótce po tym do Gostynina. Posądzona o szpiegostwo została dwukrotnie aresztowana (w 1946 oraz 1949 roku) i osadzona w Chojnicach.