W sierpniu 1935 postrzelił w rękę drukarza, który zdefraudował pieniądze przeznaczone na druk wydawnictw RNR. Został za ten czyn skazany 17 listopada 1936 na karę trzech lat pozbawienia wolności, ale ostatecznie zaliczono mu na poczet kary areszt i został zwolniony za kaucją 1000 zł.
Po wybuchu II wojny światowej zamieszkał w Wilnie. Według wspomnień Józefa Mackiewicza w okresie przynależności Wilna do Litwy (10/10/1939 - 15/06/1940) Zygmunt Dziarmaga kierował działem ekspedycji wydawanej tamże Gazety Codziennej a w czasie okupacji Wilna przez ZSRR (15/06/1940 - 22/06/1941) kierował kolportażem polskojęzycznej prasy na całej Litwie. Podobne zdanie wyrażała Barbara Toporska.
Działał w Konfederacji Narodu, a po scaleniu w strukturach Armii Krajowej. Dowodził działającą w ramach Garnizonu AK Wilno strukturą o nazwie Pułk Pancerny im. Bolesława Chrobrego (o sile batalionu). Był członkiem Okręgowej Delegatury Rządu w Wilnie, w której kierował Wydziałem Informacji i Propagandy (od października 1943 do czerwca 1944). Używał wówczas nazwiska Józef Działyński. Walczył w szeregach Uderzeniowych Batalionów Kadrowych. W 1944 roku aresztowany przez NKWD, trafił na Syberię. Wrócił do kraju w 1955 i używał od tego czasu nazwiska Dziarmaga-Działyński.