Powrócił do Studzianek w 1947, następnie w Poznaniu podjął pracę w Urzędzie Zatrudnienia (ul. Czarneckiego 9) jako psycholog. W 1948 wstąpił do PZPR. Jednocześnie przygotowywał na Uniwersytecie Poznańskim pracę doktorską: Z badań nad percepcją metodą Ravena. W 1949 ożenił się ze Stanisławą Cieślak, z którą miał troje dzieci: Elżbietępsycholog (ur. 1952), Annęlekarz (ur. 1956), Tomaszafizyk (ur. 1958). W 1950 otrzymał tytuł doktora filozofii, został adiunktem, a później zastępcą profesora (1956), kandydatem nauk psychologicznych (1957) i docentem etatowym (1959).
Od 1960 kierował Katedrą Psychologii UAM, od 1969 również Instytutem Psychologii. W latach 1960–1962 był prodziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego UAM. Od 1962 przez 13 lat był naczelnym redaktorem „Przeglądu Psychologicznego”. Działał w Polskim Związku Psychologicznym jako sekretarz Zarządu Głównego (1954-1960) i wiceprzewodniczący (1962-1964). Współpracował także z kilkoma uczelniami i placówkami naukowymi w Polsce (m.in.