W czasie II wojny światowej służył jako podporucznik-dowódca kompanii ckm 62. Pułku Piechoty. Dostał się do niewoli pod Warszawą i do 1945 roku był więziony w obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg. Po wyzwoleniu przebywał w obozie dla Polaków w Bensheim. Zainicjował transporty ewakuacyjne do Polski i osobiście kierował pierwszym w październiku 1945.
W 1946 uzyskał stopień magistra filozofii na Uniwersytecie Poznańskim. Przeniósł się na stałe do Poznania i rozpoczął pracę w Katedrze Mechaniki Technicznej na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Inżynierskiej – dwie kadencje był dziekanem tego wydziału. W 1957 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1965 – zwyczajnym. W latach 1959–1962 kierował Katedrą Akustyki Drgań UAM.
Pełnił funkcje w wielu organizacjach naukowych (m.in. w ZNP, PTPN, PTF). Założył Towarzystwo Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej oraz Polskie Towarzystwo Akustyczne.
W 1970 przeszedł na emeryturę. Zmarł 10 kwietnia 1973 roku w Poznaniu. Został pochowany 13 kwietnia 1973 roku na cmentarzu komunalnym na Junikowie w Poznaniu.
Dyrekcja szkoły, w której pracował wypowiadała się o nim: Każdemu zakładowi pozazdrościć trzeba tak sumiennego i uzdolnionego nauczyciela jakim jest p. E. Karaśkiewicz.