W 1410 odnotowano folwark w Biedrusku. W 1412 Pakosz Łaskawski był w sporze z Gardziną z Brzozy o połowę Brzozy oraz o 1/4 Biedruska. W 1414 Jura z Bielaw i Chojnicy dowodził, że jego poręczyciele nie ręczyli Stanisławowi Lubickiemu za to, że on nie weźmie w zastaw ani nie kupi Biedruska bez woli Lubickiego.
W XV wieku zakon Cysterek zostaje właścicielem Biedruska dopiero w roku 1491, kiedy to odkupił je od Jana Czuryło-Bielawskiego. Inne zaś źródło podaje, że ziemie biedruskie stały się własnością cysterek dopiero po roku 1518, kiedy to król polski Zygmunt I Stary zezwolił na ich zakup od Jana Bielawskiego. Tak więc okres, w jakim Biedrusko było pod władaniem zakonu cysterek, nie jest dokładnie znany. Pewne jest, że ziemie te należały do zakonu aż do trzeciego rozbioru Polski, kiedy to po utworzeniu Prus Południowych Fryderyk II przeprowadził szeroko zakrojoną konfiskatę majątków kościelnych i dóbr powstańców, przystępując jednocześnie do wynaradawiania ziem polskich.